Sort By
Publication Year
Deposit Date
Title
Type
Access
Publication Year
2016 (1)
2015 (2)
Type
Version

Figuring out the Enemy: Re-imagining Serbian-Albanian Relations

Link to this page

Figuring out the Enemy: Re-imagining Serbian-Albanian Relations

Authors

Publications

Figura e armikut: ripërfytyrimi i marrëdhënieve shqiptaro-serbe

Halili, Rigels; Hysa, Armanda; Pudar Draško, Gazela; Pavlović, Aleksandar

(Prishtinë : Qendra Multimedia, 2016)

TY  - BOOK
AU  - Halili, Rigels
AU  - Hysa, Armanda
AU  - Pudar Draško, Gazela
AU  - Pavlović, Aleksandar
PY  - 2016
UR  - http://rifdt.instifdt.bg.ac.rs/123456789/1615
AB  - The volume contains a selection of articles written during the international project “Figuring Out the Enemy: Re-imagining Serbian-Albanian Relations” (2014-2016). Containing 13 reviewed articles previously published in Serbian or Albanian, this is one of the first joint research initiatives, involving twenty eight scholars and intellectuals solely from Serbia, Kosovo and Albania, putting forward critically oriented initiatives and alternatives to current hostilities. The project’s mission was to engage scholars from national communities at stake instead of bringing them from aside, and to provide environment for discussion and mutual understanding. The project created a base for lasting cooperation and a strong network of scholars, intellectuals, but also cultural institutions from Serbia, Kosovo and Albania.
The edited volume “Figuring Out the Enemy: Re-imagining Serbian-Albanian Relations” challenges Serbian-Albanian hostility by reinvestigating events and discourses from the past as well as more recent times. It seeks to identify and elaborate common views, ideas and traditions that undermine the present enmity and promote cooperation. These articles therefore offer an alternative to the dominant discourse of hostility and centennial ethnic hatred between the two nations. It also aims to bridge the existent gap in comparative research on Serbian-Albanian issues that has resulted in a serious lack of joint research projects, cooperation and other cultural activities.
PB  - Prishtinë : Qendra Multimedia
T1  - Figura e armikut: ripërfytyrimi i marrëdhënieve shqiptaro-serbe
ER  - 
@book{
author = "Halili, Rigels and Hysa, Armanda and Pudar Draško, Gazela and Pavlović, Aleksandar",
year = "2016",
url = "http://rifdt.instifdt.bg.ac.rs/123456789/1615",
abstract = "The volume contains a selection of articles written during the international project “Figuring Out the Enemy: Re-imagining Serbian-Albanian Relations” (2014-2016). Containing 13 reviewed articles previously published in Serbian or Albanian, this is one of the first joint research initiatives, involving twenty eight scholars and intellectuals solely from Serbia, Kosovo and Albania, putting forward critically oriented initiatives and alternatives to current hostilities. The project’s mission was to engage scholars from national communities at stake instead of bringing them from aside, and to provide environment for discussion and mutual understanding. The project created a base for lasting cooperation and a strong network of scholars, intellectuals, but also cultural institutions from Serbia, Kosovo and Albania.
The edited volume “Figuring Out the Enemy: Re-imagining Serbian-Albanian Relations” challenges Serbian-Albanian hostility by reinvestigating events and discourses from the past as well as more recent times. It seeks to identify and elaborate common views, ideas and traditions that undermine the present enmity and promote cooperation. These articles therefore offer an alternative to the dominant discourse of hostility and centennial ethnic hatred between the two nations. It also aims to bridge the existent gap in comparative research on Serbian-Albanian issues that has resulted in a serious lack of joint research projects, cooperation and other cultural activities.",
publisher = "Prishtinë : Qendra Multimedia",
title = "Figura e armikut: ripërfytyrimi i marrëdhënieve shqiptaro-serbe"
}

Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa

Pavlović, Aleksandar; Zaharijević, Adriana; Pudar Draško, Gazela; Halili, Rigels

(Beograd : KPZ Beton / Institut za filozofiju i društvenu teoriju, 2015)

TY  - BOOK
AU  - Pavlović, Aleksandar
AU  - Zaharijević, Adriana
AU  - Pudar Draško, Gazela
AU  - Halili, Rigels
PY  - 2015
UR  - http://rifdt.instifdt.bg.ac.rs/123456789/1616
AB  - Knjiga Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa donosi 24 teksta
koji obrađuju različite aspekte srpsko-albanskih odnosa. Podeljena na šest poglavlja,
Figura neprijatelja nastoji da obuhvati političke, kulturne, društvene i razne druge dimenzije
koje se dotiču iz rakursa političke teorije, sociologije, pedagogije, filologije i
književne kritike, antropologije, do filozofije i lingvistike.
Prvu celinu u knjizi, naslovljenu „Čija je to zemlja? Uspostavljanje srpsko-albanskog
neprijateljstva“, čini pet tekstova posvećenih samim korenima sukoba. U njoj se
traže uzroci uspostavljanja srpsko-albanskog neprijateljstva u prošlosti. Aleksandar
Pavlović u svom tekstu iznosi tvrdnju da su Albanci u srpskoj kulturi od sredine osamnaestog
pa sve do duboko u devetnaesti vek mahom razumevani kao veliki junaci, čestiti
i hrabri ratnici, te da negativna percepcija o njima kao o mučiteljima Srba, nalik
Turcima, nastaje tek u poslednjoj četvrtini devetnaestog veka. Prilog Srđana Atanasovskog
kroz pregled putopisne literature o Kosovu od polovine devetnaestog veka do
Drugog svetskog rata pokazuje kako se Kosovo u ovom periodu konstruiše kao objekat
interesovanja srpske javnosti. Istraživanje srpske štampe u doba Balkanskih ratova
koje je izveo Milan Miljković, pokazuje na koji se način ta negativna sterotipizacija
Albanaca kodifikuje u srpskoj kulturi u ovom periodu. Proučavajući radove Vladana 
9
Đorđevića, Jovana Cvijića, Vase Čubrilovića i Ive Andrića, Ana Petrov formuliše provokativnu
tezu o postojanju rasističkih i kolonijalističkih elemenata u srpskom naučnom
diskursu ovog perioda. Najzad, celinu zatvara tekst Vladana Jovanovića o kontinuitetu
politike vođene na Kosovu i prema njemu u doba prve i druge Jugoslavije.
Drugo poglavlje, „Jugoslovenski pokušaj: albansko-srpski odnosi u ukrštenoj
perspektivi“ donosi komparativnu analizu Agrona Bajramija o načinima izveštavanja
o Kosovu i Albancima u beogradskoj Politici i prištinskoj Rilindji u ranijoj i skorijoj
prošlosti, dok Atde Hetemi koristi paradigme balkanizma i orijentalizma da bi opisao
ne samo načine na koje su Albance u doba SFRJ percipirali drugi narodi, već i način na
koji su razumeli same sebe. Marjan Ivković, Tamara Petrović Trifunović i Srđan
Prodanović se osvrću na tri prelomna protesta na Kosovu i pokazuju kako su
jugoslovenske političke elite njihovu socijalnu dimenziju kontinuirano predstavljale u
identitetskom nacionalnom čime su, paradoksalno, strukturno podsticale
artikulisanje albanskog nacionalizma.
Treći deo, „Čemu učimo nova pokolenja? Srpsko-albanski odnosi u udžbenicima“,
otvara tekst Aleksandre Ilić Rajković koji predstavlja pedagoško-istorijski pregled prikaza
Albanaca u srpskim udžbenicima u periodu od stotinu godina (1887-1987). Esilda
Luku razmatra znatno kraći period od tri godine u kojima najpre dolazi do cvetanja
jugoslovensko-albanskih odnosa, a potom do njihovog prekida , ispitujući uticaj komunističke
i postkomunističke ideologije na istoriografski prikaz Jugoslavije u razdoblju
od kraja Drugog svetskog rata do rezolucije Informbiroa. Tekst Nailje Malje-Imami
donosi kratak istorijat obrazovanja na albanskom jeziku od 1945. godine do danas na
Kosovu i na jugu Srbije. Najzad, Škeljzen Gaši nudi uporednu analizu predstavljanja
sukoba na Kosovu 1998-1999. godine u savremenim udžbenicima objavljenim na Kosovu
i u Srbiji, koja jasno pokazuje dijametralne suprotnosti zvaničnog diskursa o
ovim događajima u dve sredine.
U narednoj celini, „Ko su manjine i gde? Izazovi življenja među većinskim
Drugim“, sabrana su tri teksta koji obrađuju savremeni položaj srpske i albanske
manjine kao i njihove međuodnose. Proučavajući zanimljivu pojavu udaje Albanki
mahom iz planinskih regiona severne Albanije za Srbe iz Sandžaka i drugih krajeva,
Armanda Hisa postavlja provokativno pitanje – da li je izjednačavanje patrijarhalne i
nacionalističke matrice opravdano, odnosno da li patrijarhalni zahtevi mogu
nadjačati nacionalne? Kako se tačno gradi manjina i šta su parametri za formiranje i
održanje njenog identiteta, pitanja su koja se u naredna dva teksta obrađuju
posredstvom upotrebe albanskog i sprskog jezika. Dok Marija Mandić i Ana Sivački
pokazuju kako govornici albanskog jezika u Beogradu sve manje koriste svoj jezik u
komunikaciji, Inis Škreli istu pojavu beleži kod govornika srpskog jezika u Skadru i
okolini, što ima i šire implikacije, poput verodostojnosti zvaničnih statističkih
podataka koje često uzimamo zdravo za gotovo.
O tome kako su na raspirivanje etničke mržnje uticali intelektualci i kakva je bila
njihova uloga u srpsko-albanskom sukobu poslednjih decenija na Balkanu , posvećena
je celina „Intelektualci i rat: posrednici (ne)nacionalne pravde“. Tekst Rigelsa Halilija 
10
nudi uporednu analizu čuvenog Memoranduma SANU i znatno manje poznate platforme
Albanske akademije nauka iz 1998. godine, i pokazuje u kojoj meri dva dokumenta
imaju srodnu strukturu koja podrazumeva jednostrano viđenje i viktimizaciju isključivo
svoje strane. Predrag Krstić i Gazela Pudar Draško u svojim radovima nude opširne,
komplementarne i kritičke preglede različitih viđenja i predloga koje su srpski intelektualci
od Dobrice Ćosića i Matije Bećkovića nadalje iznosili o Kosovu, a zatim i njihovih
reakcija na proglasenje kosovske nezavisnosti.
Srodna po temi, pretposlednja celina „Ubi me prejaka reč: pisci na borbenim
linijama nacije“ posvećena je književnosti i (anti)ratnom literarnom i/ili javnom
delovanju srpskih i albanskih pisaca. Književno-kritički tekst Saše Ćirića uzima u
razmatranje kompletan (nažalost ne osobito obiman) korpus savremene poezije,
proze i drame autora s Kosova i Albanije prevedene na srpski jezik i razmatra predstavu
o Srbima i uopšte o Drugome u ovim delima, uočavajući opšte tendencije po kojima se
razlikuju kosovska i albanska književna scena. Basri Čaprići i Anton Berišaj razmatraju
primere iz srpske i albanske književnosti u kojima se zagovara neprijateljstvo između
Srba i Albanaca i podržava dominantna antagonistička politika. Oba autora ističu
malobrojne primere onih koji su se suprotstavljali takvom pristupu, a Berišaj nudi i
obuhvatnije teorijsko određenje ratnog diskursa.
Tekstovi u završnoj celini „Ima li saradnje posle svega: kulturne i političke prakse
preko granice“ preispituju savremene društvene pojave kao što su, u radu Jelene Lončar,
status kulturnog nasleđa Srpske pravoslavne crkve u savremenom kosovskom zakonodavstvu
i implikacije koje to ima na opšti politički okvir Kosova, ili burdijeovsko
mapiranje umetničkog polja kroz sistematski prikaz različitih oblika savremene umetničke
saradnje između Srbije i Kosova u radu Ane Birešev. Najzad, poslednji tekst u
knjizi donosi razmatranje Adriane Zaharijević u kojem su srpsko-abanski odnosi sagledani
iz feminističke perspektive. Tekst postavlja pitanje o utopijskom karakteru zajednica
koje nisu zasnovane na teritoriji, krvi i zajedničkom sećanju.
PB  - Beograd : KPZ Beton / Institut za filozofiju i društvenu teoriju
T1  - Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa
ER  - 
@book{
author = "Pavlović, Aleksandar and Zaharijević, Adriana and Pudar Draško, Gazela and Halili, Rigels",
year = "2015",
url = "http://rifdt.instifdt.bg.ac.rs/123456789/1616",
abstract = "Knjiga Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa donosi 24 teksta
koji obrađuju različite aspekte srpsko-albanskih odnosa. Podeljena na šest poglavlja,
Figura neprijatelja nastoji da obuhvati političke, kulturne, društvene i razne druge dimenzije
koje se dotiču iz rakursa političke teorije, sociologije, pedagogije, filologije i
književne kritike, antropologije, do filozofije i lingvistike.
Prvu celinu u knjizi, naslovljenu „Čija je to zemlja? Uspostavljanje srpsko-albanskog
neprijateljstva“, čini pet tekstova posvećenih samim korenima sukoba. U njoj se
traže uzroci uspostavljanja srpsko-albanskog neprijateljstva u prošlosti. Aleksandar
Pavlović u svom tekstu iznosi tvrdnju da su Albanci u srpskoj kulturi od sredine osamnaestog
pa sve do duboko u devetnaesti vek mahom razumevani kao veliki junaci, čestiti
i hrabri ratnici, te da negativna percepcija o njima kao o mučiteljima Srba, nalik
Turcima, nastaje tek u poslednjoj četvrtini devetnaestog veka. Prilog Srđana Atanasovskog
kroz pregled putopisne literature o Kosovu od polovine devetnaestog veka do
Drugog svetskog rata pokazuje kako se Kosovo u ovom periodu konstruiše kao objekat
interesovanja srpske javnosti. Istraživanje srpske štampe u doba Balkanskih ratova
koje je izveo Milan Miljković, pokazuje na koji se način ta negativna sterotipizacija
Albanaca kodifikuje u srpskoj kulturi u ovom periodu. Proučavajući radove Vladana 
9
Đorđevića, Jovana Cvijića, Vase Čubrilovića i Ive Andrića, Ana Petrov formuliše provokativnu
tezu o postojanju rasističkih i kolonijalističkih elemenata u srpskom naučnom
diskursu ovog perioda. Najzad, celinu zatvara tekst Vladana Jovanovića o kontinuitetu
politike vođene na Kosovu i prema njemu u doba prve i druge Jugoslavije.
Drugo poglavlje, „Jugoslovenski pokušaj: albansko-srpski odnosi u ukrštenoj
perspektivi“ donosi komparativnu analizu Agrona Bajramija o načinima izveštavanja
o Kosovu i Albancima u beogradskoj Politici i prištinskoj Rilindji u ranijoj i skorijoj
prošlosti, dok Atde Hetemi koristi paradigme balkanizma i orijentalizma da bi opisao
ne samo načine na koje su Albance u doba SFRJ percipirali drugi narodi, već i način na
koji su razumeli same sebe. Marjan Ivković, Tamara Petrović Trifunović i Srđan
Prodanović se osvrću na tri prelomna protesta na Kosovu i pokazuju kako su
jugoslovenske političke elite njihovu socijalnu dimenziju kontinuirano predstavljale u
identitetskom nacionalnom čime su, paradoksalno, strukturno podsticale
artikulisanje albanskog nacionalizma.
Treći deo, „Čemu učimo nova pokolenja? Srpsko-albanski odnosi u udžbenicima“,
otvara tekst Aleksandre Ilić Rajković koji predstavlja pedagoško-istorijski pregled prikaza
Albanaca u srpskim udžbenicima u periodu od stotinu godina (1887-1987). Esilda
Luku razmatra znatno kraći period od tri godine u kojima najpre dolazi do cvetanja
jugoslovensko-albanskih odnosa, a potom do njihovog prekida , ispitujući uticaj komunističke
i postkomunističke ideologije na istoriografski prikaz Jugoslavije u razdoblju
od kraja Drugog svetskog rata do rezolucije Informbiroa. Tekst Nailje Malje-Imami
donosi kratak istorijat obrazovanja na albanskom jeziku od 1945. godine do danas na
Kosovu i na jugu Srbije. Najzad, Škeljzen Gaši nudi uporednu analizu predstavljanja
sukoba na Kosovu 1998-1999. godine u savremenim udžbenicima objavljenim na Kosovu
i u Srbiji, koja jasno pokazuje dijametralne suprotnosti zvaničnog diskursa o
ovim događajima u dve sredine.
U narednoj celini, „Ko su manjine i gde? Izazovi življenja među većinskim
Drugim“, sabrana su tri teksta koji obrađuju savremeni položaj srpske i albanske
manjine kao i njihove međuodnose. Proučavajući zanimljivu pojavu udaje Albanki
mahom iz planinskih regiona severne Albanije za Srbe iz Sandžaka i drugih krajeva,
Armanda Hisa postavlja provokativno pitanje – da li je izjednačavanje patrijarhalne i
nacionalističke matrice opravdano, odnosno da li patrijarhalni zahtevi mogu
nadjačati nacionalne? Kako se tačno gradi manjina i šta su parametri za formiranje i
održanje njenog identiteta, pitanja su koja se u naredna dva teksta obrađuju
posredstvom upotrebe albanskog i sprskog jezika. Dok Marija Mandić i Ana Sivački
pokazuju kako govornici albanskog jezika u Beogradu sve manje koriste svoj jezik u
komunikaciji, Inis Škreli istu pojavu beleži kod govornika srpskog jezika u Skadru i
okolini, što ima i šire implikacije, poput verodostojnosti zvaničnih statističkih
podataka koje često uzimamo zdravo za gotovo.
O tome kako su na raspirivanje etničke mržnje uticali intelektualci i kakva je bila
njihova uloga u srpsko-albanskom sukobu poslednjih decenija na Balkanu , posvećena
je celina „Intelektualci i rat: posrednici (ne)nacionalne pravde“. Tekst Rigelsa Halilija 
10
nudi uporednu analizu čuvenog Memoranduma SANU i znatno manje poznate platforme
Albanske akademije nauka iz 1998. godine, i pokazuje u kojoj meri dva dokumenta
imaju srodnu strukturu koja podrazumeva jednostrano viđenje i viktimizaciju isključivo
svoje strane. Predrag Krstić i Gazela Pudar Draško u svojim radovima nude opširne,
komplementarne i kritičke preglede različitih viđenja i predloga koje su srpski intelektualci
od Dobrice Ćosića i Matije Bećkovića nadalje iznosili o Kosovu, a zatim i njihovih
reakcija na proglasenje kosovske nezavisnosti.
Srodna po temi, pretposlednja celina „Ubi me prejaka reč: pisci na borbenim
linijama nacije“ posvećena je književnosti i (anti)ratnom literarnom i/ili javnom
delovanju srpskih i albanskih pisaca. Književno-kritički tekst Saše Ćirića uzima u
razmatranje kompletan (nažalost ne osobito obiman) korpus savremene poezije,
proze i drame autora s Kosova i Albanije prevedene na srpski jezik i razmatra predstavu
o Srbima i uopšte o Drugome u ovim delima, uočavajući opšte tendencije po kojima se
razlikuju kosovska i albanska književna scena. Basri Čaprići i Anton Berišaj razmatraju
primere iz srpske i albanske književnosti u kojima se zagovara neprijateljstvo između
Srba i Albanaca i podržava dominantna antagonistička politika. Oba autora ističu
malobrojne primere onih koji su se suprotstavljali takvom pristupu, a Berišaj nudi i
obuhvatnije teorijsko određenje ratnog diskursa.
Tekstovi u završnoj celini „Ima li saradnje posle svega: kulturne i političke prakse
preko granice“ preispituju savremene društvene pojave kao što su, u radu Jelene Lončar,
status kulturnog nasleđa Srpske pravoslavne crkve u savremenom kosovskom zakonodavstvu
i implikacije koje to ima na opšti politički okvir Kosova, ili burdijeovsko
mapiranje umetničkog polja kroz sistematski prikaz različitih oblika savremene umetničke
saradnje između Srbije i Kosova u radu Ane Birešev. Najzad, poslednji tekst u
knjizi donosi razmatranje Adriane Zaharijević u kojem su srpsko-abanski odnosi sagledani
iz feminističke perspektive. Tekst postavlja pitanje o utopijskom karakteru zajednica
koje nisu zasnovane na teritoriji, krvi i zajedničkom sećanju.",
publisher = "Beograd : KPZ Beton / Institut za filozofiju i društvenu teoriju",
title = "Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa"
}

Od junaka do divljaka: Albanci u srpskom herojskom i nacionalnom diskursu od sredine XVIII do početka XX veka

Pavlović, Aleksandar

(Beograd : KPZ Beton; Institut za filozofiju i društvenu teoriju, 2015)

TY  - CHAP
AU  - Pavlović, Aleksandar
PY  - 2015
UR  - http://rifdt.instifdt.bg.ac.rs/123456789/1695
AB  - U ovom radu iznosi se tvrdnja da negativne predstave o Albancima u srpskoj kulturi
postaju dominantne tek u poslednjoj četvrtini devetnaestog veka. U prvom delu
iznose se primeri pozitivnih medusobnih percepcija između Srba i Albanaca iz usmene
tradicije i radova ranih balkanskih etnografa i istoriografa od polovine osamnaestog
do polovine devetnaestog veka. Poštovanje prema Albancima kao hrabrim ratnicima
i junacima koje nalazimo u ovim primerima proističe, kako se navodi, iz sličnog
društvenog uređenja i zajedničkih patrijarhalnih vrednosti koje dele obe etničke
grupe. U drugom delu, rad se fokusira na promenu u percepciji Abanaca u poslednjoj
četvrtini devetnaestog veka, do koje dolazi pod uticajem Istočne krize 1875-1878.
godine, formiranja albanskog nacionalnog pokreta, slabljenja osmanske vlasti i
teritorijalnih pretenzija obe etničke grupe na područje današnjeg Kosova i Metohije/
Dukađina i severne Albanije. Zastupljeno je stanovište da su ove tendencije postepeno
dovele do uspostavljanja srpsko-albanskog nepijateljstva, koje konačno biva učvršćeno
uoči Balkanskih ratova 1912. i 1913. godine. Na kraju, članak se fokusira na pozitivne
primere srpskih intelektualaca i javnih ličnosti koje su kritikovale takav pristup i
zalaže se za reafirmaciju narativa koji ističu sličnosti i promovišu prijateljstvo između
Srba i Albanaca.
PB  - Beograd : KPZ Beton; Institut za filozofiju i društvenu teoriju
T2  - Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa
T1  - Od junaka do divljaka: Albanci u srpskom herojskom i nacionalnom diskursu od sredine XVIII do početka XX veka
SP  - 15
EP  - 33
ER  - 
@article{
author = "Pavlović, Aleksandar",
year = "2015",
url = "http://rifdt.instifdt.bg.ac.rs/123456789/1695",
abstract = "U ovom radu iznosi se tvrdnja da negativne predstave o Albancima u srpskoj kulturi
postaju dominantne tek u poslednjoj četvrtini devetnaestog veka. U prvom delu
iznose se primeri pozitivnih medusobnih percepcija između Srba i Albanaca iz usmene
tradicije i radova ranih balkanskih etnografa i istoriografa od polovine osamnaestog
do polovine devetnaestog veka. Poštovanje prema Albancima kao hrabrim ratnicima
i junacima koje nalazimo u ovim primerima proističe, kako se navodi, iz sličnog
društvenog uređenja i zajedničkih patrijarhalnih vrednosti koje dele obe etničke
grupe. U drugom delu, rad se fokusira na promenu u percepciji Abanaca u poslednjoj
četvrtini devetnaestog veka, do koje dolazi pod uticajem Istočne krize 1875-1878.
godine, formiranja albanskog nacionalnog pokreta, slabljenja osmanske vlasti i
teritorijalnih pretenzija obe etničke grupe na područje današnjeg Kosova i Metohije/
Dukađina i severne Albanije. Zastupljeno je stanovište da su ove tendencije postepeno
dovele do uspostavljanja srpsko-albanskog nepijateljstva, koje konačno biva učvršćeno
uoči Balkanskih ratova 1912. i 1913. godine. Na kraju, članak se fokusira na pozitivne
primere srpskih intelektualaca i javnih ličnosti koje su kritikovale takav pristup i
zalaže se za reafirmaciju narativa koji ističu sličnosti i promovišu prijateljstvo između
Srba i Albanaca.",
publisher = "Beograd : KPZ Beton; Institut za filozofiju i društvenu teoriju",
journal = "Figura neprijatelja: preosmišljavanje srpsko-albanskih odnosa",
title = "Od junaka do divljaka: Albanci u srpskom herojskom i nacionalnom diskursu od sredine XVIII do početka XX veka",
pages = "15-33"
}